klik op de afbeelding voor meer foto's van deze dag
'Neem Plaats' wil de dagelijkse stadse routine doorbreken en door middel van kunst mensen bewust maken van het moment, de ander en de plek waar ze naar op weg zijn.
dinsdag 26 april 2011
Reflectie Tekentafel 21 april / Nijntje Pleintje Utrecht
Op donderdag 21 april gingen we weer met de tafel op pad.
Deze keer een eigen tafel.. een tafel met een miniatuurstad!
Wat ging goed?
Veel voorbijgangers keken naar de tafel en glimlachten. Veel nieuwsgierige blikken. Mensen schoven aan bij de tafel en waren erg benieuwd wat we aan het doen waren en wat alles betekende. De gesprekken werden gestuurd door de stad als thema. Mensen tekenden hun bestemming voor ons. De miniatuurstad stad zorgde voor meer interesse en nieuwsgierigheid.
Waar liepen we tegenaan?
Het was lastig om een goede plek te vinden voor de tafel. We zochten een plek met veel voorbijgangers, op een plek waar je even zou willen zitten. We wilden graag kijken hoe een andere plek als het Janskerkhof zou werken, ook stonden daar nu foto's met een geheel ander thema die erg bepalend waren voor het beeld en daarmee waarschijnlijk ook voor de gesprekken aan tafel.
Op het Nijntje pleintje was de sfeer erg goed. Er kwamen alleen meer vakantiegangers en wandelaars langs, minder doorgaand verkeer, waardoor je minder iemand zijn routine doorbreekt. Ook merkten we dat we echt in de looproute moeten zitten en direct in het oog van mensen. Midden op het pleintje werkte niet. Direct naast de straat wel. Mensen vroegen zich gelijk af wat ze moesten doen. Het maken van tekeningen of een andere actie moet helder zijn. Het laatje was wel spannend maar daardoor was er eerst enige onduidelijkheid.
Wat gaan we de volgende keer anders doen?
De locatie is belangrijk voor het project. We gaan proberen om meer in een doorgaande plek te gaan zitten met de tafel. Een plein in het centrum, vlak naast een voetpad of looproute.
Opgemerkt citaat:
'Jullie hebben hier vast weken aan gewerkt'
'Vroeger was het hier in Utrecht ook zo volgebouwd, veel armenhuizen waar nu pleintjes en tuinen zijn.'
woensdag 20 april 2011
Reflectie Treintekenen 14 april / Utrecht <-> Amsterdam CS
Wat ging goed?
Er hebben weer heel veel reizigers mee gedaan. De opdracht werd goed ontvangen! We waren zelf meer en meer thuis in het uitnodigende praatje waarmee we de reizigers vroegen mee te werken. Per treinrit nam een van ons het woord, de ander hield een koffer vast met daarin de tekenkaartjes, tekengerei en visitekaartjes. Per treinrit stelden we ons uitnodigend praatje bij. Hoewel we bij de eerste rit de mensen vroegen mee te doen aan een 'onderzoek over kunst in de openbare ruimte', werd dat al snel bijgesteld door te vragen of men mee wilde doen aan een 'afstudeerproject'.
Waar liepen we tegenaan?
We lieten de reizigers te gemakkelijk weten dat ze ook wel iets op mochten schrijven. Vervolgens kregen we geen tekeningen meer, maar tal van verhaaltjes. We stelden onze vraagstelling bij door de reizigers in ieder geval deze optie niet meer aan te dragen. Verder merkten we dat de reizigers die alleen kleurpotloden gebruikten heel lichte tekeningen maakten. Bovendien valt de eenheid tussen de verschillende tekeningen weg doordat de een het met pen tekent en de ander met potlood. De tekeningen werden met name in lijn gezet, er werd niet veel ingekleurd.
Wat gaan we de volgende keer anders aanpakken?
We zullen de reizigers vragen uitsluitend te tekenen. Wanneer de reizigers geen woorden meer mogen gebruiken in hun tekeningen, dan wordt het minder makkelijk de tekeningen uit te leggen. De tekening krijgt meer 'autonome' zeggingskracht en bovendien wordt de deelnemer nog meer uitgedaagd de bestemming niet in woord maar in beeld weer te geven.
Opgemerkt citaat:
'Is het kunst in de openbare ruimte, wanneer ik als treinreiziger een tekening maak?'
donderdag 14 april 2011
Reflectie Pilot Tekentafel 22 maart / Janskerkhof Utrecht
Wat ging goed?
Veel ontmoetingen aan tafel en persoonlijke gesprekken. Veel voorbijgangers merkten de tafel op. Positieve reacties over de toegankelijke, gezellige, huiselijke sfeer van de tafel. De bloemen en het vogelhuisje droegen daaraan bij. Mensen ontmoetten elkaar aan de tafel en we kwamen tot interessante gesprekken over de maatschappij, en het haastige leven.
Waar liepen we tegenaan?
De stap om echt aan te schuiven aan tafel was voor veel mensen groot. Wel veel mensen keken naar ons en de tafel, maar enkelen namen plaats. De inhoud van de gesprekken ging af en toe ook alle kanten op, misschien zouden we dit meer kunnen sturen? De tekeningen werden deze keer gemaakt zonder opdracht, zonder aandringen, en op verschillende formaten papier. Niet iedereen tekende hierdoor en de tekeningen waren minder inhoudelijk dan de tekeningen in de trein.
Wat gaan we de volgende keer anders doen?
We willen de tafel interresanter maken voor voorbijgangers en ze naar de tafel toe lokken. We willen iets met de tafel doen waardoor we de gesprekken misschien meer kunnen sturen naar het leven in de stad en een reflectie moment bieden. Dit gaan we doen door een miniatuur stad op de tafel te bouwen. De tekeningen gingen niet echt ergens over, daarom willen we de opdracht 'teken je bestemming' ook aan de mensen aan tafel geven. Deze tekeningen worden ook op A6 formaat gemaakt, zodat er een eenheid ontstaat met de tekeningen die in de trein gemaakt worden.
Opgemerkte citaten:
'Wat gezellig!' & 'Dit is echt belangrijk!'
Reflectie Pilot Treintekenen 9 maart / Utrecht <-> Amsterdam CS
Wat ging goed?
Bijna iedereen reageerde enthousiast op ons idee en wilde graag iets tekenen. Ook merkten we al snel dat er een interactie in de coupe ontstond tussen ons en de reizigers. Bovendien kwam er een open en ontspannen sfeer waarin iedereen bezig was met tekenen. Reacties werden met name op ons gericht, de interactie tussen de reizigers was minimaal.
Wij werden automatisch het aanspreekpunt. Mensen vroegen ons wat we studeerden en waarom we deze actie deden. We hadden het over het langs elkaar heen leven van mensen in de maatschappij. Ook kwamen er persoonlijke verhalen boven tafel in de coupe. Zo vertelde een mevrouw over een begrafenis waar ze naar toe ging. En een andere mevrouw over haar bezoek aan de gevangenis. Hier zat een vriend opgesloten enkel omdat hij niet de juiste papieren had voor Nederland.
De tekeningen leverden voor ons veel op. Sommige mensen tekenden hun huis, de plek waar ze naar toe gingen, anderen tekenden dat wat ze gingen doen of naar wie ze toe gingen en weer anderen grepen de kans om gedicht te schrijven of tekening te maken die 'de bestemming' aan meer interpretaties overlaat. Kortom, de tekeningen zijn stuk voor stuk persoonlijke verhalen!
Waar liepen we tegenaan?
Weinig interactie tussen de passagiers onderling. We hadden gehoopt dat mensen ook meer met elkaar gingen praten, over de tekeningen bijvoorbeeld of dat ze pennen van elkaar zouden lenen. Dit gebeurde alleen als er groepjes mensen waren, vrienden van elkaar. Hierdoor ontstonden gesprekken waar mensen bij aan konden sluiten. Het werkte ook beter als er meer 4zits plaatsen waren in de coupe. Hierdoor kunnen de mensen elkaar beter zien en kan je makkelijker op elkaar of op ons reageren.
Wat gaan we de volgende keer anders doen?
De cohesie in de trein werkt het beste met veel 4 zits plaatsen, en een open coupe zonder tussenschotten. Verder is het belangrijk dat we iedereen persoonlijk aanspreken. We zijn benieuwd hoe dit ook op een ander tijdstip werkt. In de middag gaat iedereen naar huis, maar waar gaan mensen in de ochtend heen? We vonden het leuk om kleur te zien enkele tekeningen, we willen de volgende keer dan ook kleurpotloden uitdelen.
Opgemerkt citaat:
'Als dit een enquête was had ik nooit meegedaan'
Abonneren op:
Posts (Atom)